ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΖΑΡΗ
Καλησπέρα, Frost, είναι χαρά μας που σε έχουμε στο Metal Hammer. Αν αφήσουμε στην άκρη την κυκλοφορία “Satyricon & Munch”, έχουν περάσει σχεδόν 10 χρόνια από το τελευταίο σας album, “Deep Calleth upon Deep”. Γιατί μεσολάβησε τόσο μεγάλο διάστημα; Ποτέ στο παρελθόν δεν είχε υπάρξει τόσο μεγάλο διάστημα μεταξύ των κυκλοφοριών σας.
Κατ’ αρχάς, το “Deep Calleth upon Deep” ακολούθησε μια αρκετά εκτεταμένη περιοδεία, πιθανότατα τη μεγαλύτερη που έχουμε κάνει μετά από οποιοδήποτε album μας. Αυτό μας κράτησε απασχολημένους για αρκετό καιρό. Στη συνέχεια, η δουλειά για το “Satyricon & Munch” ήταν ένα τεράστιο εγχείρημα - ο Satyr αφιέρωσε εντυπωσιακά πολύ χρόνο και δουλειά μόνο και μόνο για να δημιουργήσει μια γερή βάση για αυτό το πρωτοποριακό μουσικό project. Το να συνθέτεις μουσική με διαφορετικό τρόπο, χρησιμοποιώντας διαφορετικά όργανα και μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό πλαίσιο, ήταν ένα πράγμα, αλλά το να οργανώσεις μια έκθεση στο πιο εμβληματικό μουσείο της Νορβηγίας ήταν κάτι άλλο. Και η ίδια η περίοδος κατά την οποία φιλοξενήθηκε η έκθεση θα πρέπει επίσης να θεωρηθεί ενεργό μέρος του project. Προσθέστε σε όλα αυτά το γεγονός ότι από τότε έχουμε συνθέσει και προβάρει περίπου δύο ώρες καινούργιου υλικού -ακόμη κι αν μέχρι στιγμής δεν έχει ηχογραφηθεί και κυκλοφορήσει- και ότι έχουμε παραμείνει ενεργοί ως live μπάντα. Οπότε, μπορώ να σου πω ότι δεν αισθανόμαστε πως είχαμε κάποιου είδους μεγάλο διάλειμμα. Απλώς δουλέψαμε με διαφορετικό τρόπο σε σχέση με τα πρώτα μας χρόνια, όταν τα πράγματα αφορούσαν κυρίως το να διαδέχεται ο ένας κύκλος ενός album τον επόμενο. Άλλωστε, για τους Satyricon, το να σπάνε τα καθιερωμένα format και τις συμβάσεις είναι μάλλον ο κανόνας παρά η εξαίρεση.
Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια έχουν συμβεί πολλά και έχουν αλλάξει ακόμη περισσότερα. Σε ό,τι αφορά τους Satyricon, έχουν υπάρξει αλλαγές ή παραμένετε ουσιαστικά η ίδια μπάντα, η οποία απλώς δεν ήταν ενεργή σε ό,τι αφορά την κυκλοφορία νέας μουσικής;
Ακολουθούμε τη δική μας οργανική, εξελικτική πορεία, πράγμα που σημαίνει ότι οι αλλαγές και η εξέλιξη συμβαίνουν διαρκώς, ενώ το βασικό μας πνεύμα και η αφοσίωσή μας παραμένουν τα ίδια. Η στασιμότητα δεν αποτελεί ποτέ επιλογή για εμάς, ακόμη κι αν οι ρίζες μας παραμένουν γερές και ακέραιες.
Οι περισσότερες μπάντες χρειάζεται να κυκλοφορούν ένα καινούργιο album κάθε δύο ή τρία χρόνια, προκειμένου να μπορούν να περιοδεύουν. Με τους Satyricon, όμως, δεν φαίνεται να ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς πρόσφατα σας είδαμε στην περιοδεία Unholy Trinity μαζί με τους Behemoth και τους Rotting Christ, αυτή την περίοδο παίζετε σε αρκετά καλοκαιρινά festival, ενώ στις 18 Σεπτεμβρίου θα εμφανιστείτε και στην Αθήνα. Γιατί πιστεύεις ότι οι Satyricon έχουν παραμείνει μια μπάντα που ο κόσμος θέλει διαρκώς να βλέπει ζωντανά, ανεξάρτητα από το αν έχετε κυκλοφορήσει νέο album ή όχι;
Εν μέρει επειδή είμαστε εξίσου αφοσιωμένοι στο να δίνουμε καλές ζωντανές εμφανίσεις όσο και στο να γράφουμε και να ηχογραφούμε καλή και αυθεντική μουσική. Έχουμε αποκτήσει με τα χρόνια μια καλή φήμη ως δυνατή live μπάντα -δικαίως, θέλω να πιστεύω- και, χάρη στη μεγάλη μας φιλοδοξία να δημιουργούμε στιβαρά και διαχρονικά τραγούδια, βλέπουμε ότι συνεχίζουμε να προσελκύουμε νέους οπαδούς, ενώ παράλληλα κρατάμε και τους παλιούς. Κάθε φορά που βγαίνουμε και παίζουμε live, εμφανιζόμαστε μπροστά σε αρκετά μεγάλο αριθμό ανθρώπων που δεν έχουν ξαναδεί ποτέ το συγκρότημα ζωντανά. Ως εκ τούτου, η εμπειρία είναι συναρπαστική και για εκείνους, ακόμη κι αν η τελευταία μας κυκλοφορία έχει γίνει αρκετό καιρό πριν.
Τι θα πρέπει να περιμένουμε από την εμφάνισή σας στην Αθήνα; Υπάρχει κάτι ενδιαφέρον σχετικά με το setlist που θα ήθελες να αποκαλύψεις;
Αρχικά, θα δείτε μια μπάντα που θα βρίσκεται on fire! Και ξέρω από την εμπειρία μου ότι το κοινό των Satyricon στην Αθήνα είναι απλώς φανταστικό· έχουμε δώσει αξέχαστες συναυλίες σε αυτή την πόλη περισσότερες από μία φορές. Το ίδιο το setlist δεν θα μου είναι γνωστό παρά μόνο λίγο πριν από την ώρα της εμφάνισης -έχουμε πάντα δυναμικά setlist, αφενός για να κρατάμε κι εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας σε εγρήγορση και αφετέρου για να αποφεύγουμε να πέσουμε σε οποιουδήποτε είδους επαναλαμβανόμενη ρουτίνα- οπότε αυτό κάνει δύσκολο το να αποκαλύψω πολλά. Αλλά μπορεί και να ακούσετε ένα καινούργιο τραγούδι... Ας πούμε απλώς ότι, ειλικρινά, ανυπομονώ πάρα πολύ για τη συγκεκριμένη συναυλία!
Όπως μπορείς να φανταστείς, οι Satyricon έχουν λείψει σε όλους εμάς που περιμένουμε έναν νέο δίσκο. Πότε μπορούμε να περιμένουμε ένα καινούργιο album; Και τι μπορείς να μας αποκαλύψεις γι’ αυτό;
Το νέο album αναμένεται το 2027. Η σύνθεση των τραγουδιών έχει ήδη γίνει και έχουμε προβάρει αρκετά, αλλά δεν έχουμε ολοκληρώσει ακόμη τη δουλειά πάνω σε αυτό και πολλά μπορεί να συμβούν από τώρα μέχρι τη στιγμή που θα είμαστε έτοιμοι να μπούμε στο studio για να το ηχογραφήσουμε. Ξέρω, ωστόσο, με βεβαιότητα ότι θα είναι πολύ πολυσυλλεκτικό, εμπνευσμένο και γεμάτο πνεύμα. Όσοι έχουν μάθει να εκτιμούν την αφοσίωση, τη δημιουργικότητα και το απρόβλεπτο στοιχείο των Satyricon δεν θα απογοητευτούν.
Πέρα από το «ρομαντικό» της υπόθεσης του να κυκλοφορεί κάποιος έναν ολοκληρωμένο δίσκο, πιστεύεις ότι υπάρχει ακόμη πραγματικός λόγος για τις μπάντες να κυκλοφορούν album στις μέρες μας; Ή αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι οι playlists του Spotify; Μπορεί μια metal μπάντα να επιβιώσει απλώς κυκλοφορώντας ένα single σε τακτά χρονικά διαστήματα;
Μπορώ να μιλήσω μόνο με βάση το τι λειτουργεί για εμάς και, για εμάς, τα album είναι πραγματικά αυτό που αφορά η ηχογραφημένη μουσική. Αυτό δεν σημαίνει ότι, αν διαπιστώσουμε πως ένας εναλλακτικός τρόπος κυκλοφορίας της μουσικής μας λειτουργεί καλύτερα σε κάποια συγκεκριμένη περίπτωση, δεν θα τον εξετάσουμε. Ωστόσο, το ολοκληρωμένο album θα παραμείνει ο θεμελιώδης τρόπος έκφρασής μας. Το τι μπορεί να ισχύει για άλλες μπάντες πραγματικά δεν είναι δική μας υπόθεση.
Από την κυκλοφορία του “Dark Medieval Times” μέχρι σήμερα έχει μεσολαβήσει ένα τεράστιο διάστημα και πλέον σχεδόν τίποτα δεν είναι ίδιο. Ακόμη και το black metal έχει εξελιχθεί σημαντικά σε σχέση με αυτό που έκαναν τότε μπάντες όπως οι Satyricon, οι Mayhem και οι Darkthrone, για να αναφέρουμε μόνο μερικές. Πώς βλέπεις το black metal σήμερα; Ποια θεωρείς ότι είναι τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία του σύγχρονου ήχου;
Για να είμαι ειλικρινής, περισσότερο με εντυπωσιάζει το πόσο λίγο έχει εξελιχθεί το είδος γενικότερα, παρά το πόσο πολύ. Σε σύγκριση με την επανάσταση που γνώρισε το metal ως μουσικό είδος, η εξέλιξη από τα τέλη των ’90s μέχρι σήμερα ήταν στην πραγματικότητα μάλλον αργή. Ναι, υπάρχουν σίγουρα μπάντες, όπως εμείς, που βρίσκονται περισσότερο στην πιο δημιουργική πλευρά και βοηθούν ώστε ολόκληρο το είδος να μην παραμείνει στάσιμο και να μην πέσει σε μια βαθιά τρύπα αναδρομής στο παρελθόν. Θα ήθελα, όμως, να δω περισσότερο πειραματικό και avant-garde πνεύμα ανάμεσα στις black metal μπάντες. Νομίζω ότι αυτό το είδος το χρειάζεται πολύ περισσότερο απ’ ό,τι, ας πούμε, το heavy metal ή το thrash metal. Η θετική πλευρά του σύγχρονου ήχου είναι ότι μπορεί να είναι περισσότερο hi-fi, αν αυτό θέλεις, ή εξίσου low-fi ή old school, όπως συνέβαινε στις δεκαετίες του ’80 και του ’90.
Το black metal γεννήθηκε σε μεγάλο βαθμό από την επιθυμία να δημιουργηθεί κάτι αντι-εμπορικό και ενάντια στο κατεστημένο. Σήμερα, όμως, η αισθητική του έχει σχεδόν θεσμοθετηθεί, ενώ έχει δημιουργηθεί γύρω του και μια ολόκληρη βιομηχανία. Πιστεύεις ότι μια μπάντα μπορεί πραγματικά να πάει ενάντια στο κατεστημένο μέσα στη σύγχρονη metal βιομηχανία;
Αυτό το στοιχείο του να είσαι ενάντια στο κατεστημένο έχει περισσότερο να κάνει με το πνεύμα μιας μπάντας παρά με οτιδήποτε άλλο. Η δουλειά που γίνεται με σκοπό να διασκεδάσει το κοινό ή να ανταποκριθεί στις προσδοκίες είναι εμπορική, ανεξάρτητα από τη μορφή που παίρνει ή τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται. Η δουλειά που γίνεται με αυθεντικό πνεύμα, με καρδιά και ψυχή, είναι αληθινή και ενδεχομένως ακόμη και αντι-εμπορική, ακόμη κι αν τελικά έχει επιτυχία.
Υπάρχει κάτι που θεωρούσες απόλυτη αλήθεια για τη μουσική όταν ήσουν 20 ετών, αλλά σήμερα πιστεύεις ότι ήταν εντελώς λάθος;
Ίσως το ότι το black metal είχε συγκεκριμένα όρια και έπρεπε να ακολουθεί κάποιους αρκετά αυστηρούς κανόνες. Πλέον δεν το βλέπω έτσι.
Για το κλείσιμο λοιπόν: Αν υποθέσουμε ότι δεν υπήρχαν οι Satyricon, δεν υπήρχε η ιστορία πίσω από την μπάντα ή δεν υπήρχαν προσδοκίες από το κοινό, και σου δινόταν σήμερα η ευκαιρία να δημιουργήσεις ένα album από το μηδέν, χωρίς κανέναν περιορισμό και χωρίς κανείς να περιμένει τίποτα από εσένα, τι θα ήθελες πραγματικά να εκφράσεις μέσα από αυτό;
Αυτό είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί... Το μόνο που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι μια δουλειά αυτής της μπάντας θα ήταν δημιουργική, γεμάτη αφοσίωση και ψυχή.
